User blog:Miczcantbemove/Ang Pag-Ibig Kong Ito

Ang Pag-Ibig Kong Ito

Mga masasayang alaala na sariwa pa sa aking puso’t isipan. Na tila’y parang kahapon lamang nangyari ang lahat. Ang masasayang alaala ay hindi basta-bsata nawawala lalo na kung ang kasama naman ay ang iyong taong pinakamamahal. Wari mo’y paraiso ang bawat oras at minuto na nakakasama mo siya. Oh, kay sarap talaga sa pakiramdam. Ni minsan ay hindi ko inisip na magwawakas ang lahat ng iyon ng dahil lamang sa isang pangyayari na hindi ko inaasahan. Hindi ko lubos maisip kung ganoon na lamang ang naisin nilang mangyari sa akin. Na kahit na gumagawa ako ng paraan upang mapatunayan na tama ang aking desisyon. Tulong mula sa ating Panginoong Diyos ay akin ding hiningi. At ang isa pa nilang nais ay ang mawalay sa taong aking pinakamamahal. Ni minsa’y hindi ko naisip na kami ay maghihiwalay pa. Na pang habang buhay na kaming ganito. At ngayon ko lang napagtanto, na iyon pala ay ang isang panaginip lamang. Isang panaginip na sana ay hindi na ako nagising pa. At ngayon ay naimulat ko na ang aking mga mata sa katotohanan na ayaw nila kami para sa isa’t isa.

Ang akala ko’y wakas ay hindi pa pala. Sapagkat ako’y muling nanaginip na kami ay magakasamang muli. Tila ay mas maganda pa yata ito kaysa sa nauna. Masarap pa ren sa pakiramdam na mahal ka pa ren ng taong mahal niya kahit na hindi na kayo. Kay sarap, kay saya at kay ganda ng pakiramdam na iyon. Buwan den ang nakalipas at ganoon pa ren ang aming pakikitungo sa isa’t isa. Kung ako ang tatanungin, ayoko na muli pang magising pa sa panaginip na ito. Na hiling ko kung ako ay magising muli, matagalan pa sana ang pagmulat ng aking mga mata sa katotohanan. Takot ko na lamang kung siya ay mawawala muli sa aking piling.

At nangyari na nga aking kinakatakutan. Mula noong matanggap niya ang mensahe na iyon, malaki na ang pinagbago niya. Tanda ko pa na sinabi niya noon na mamahalin niya ako kahit na siya at ako laban sa kanila. Pero nagbago ang lahat. Alam ko naman na siya ay nahihirapan. Kung gayon, mas nahihirapan ako sa ating sitwasyon. Alam ko na hindi madali ito, peron alam ko na kakayanin naman namin itong lagpasan. Simula noon, nag-iba na ang aking panalangin sa ating Poong Maykapal. Na sana ay hindi niya natanggap iyon! Makasarili na kung makasarili ang itawag ninyo sa akin. Pero masisisi niyo ba ako? Nanaisin ninyo ba na mawalay sa inyong mahal? Mukang masaklap hindi ba? At iyon ang ayokong mangyari. Ayaw ko na muling mawalay pa sa kanya. Nais kong sabihin sa kanya na huwag sumuko, na kaya namin itong lagpasan. Ngunit sa tingin ko ay mangingibabaw pa ren ang takot sa kanyang puso. At pakiramdam ko pa ay may gusto na nga talaga siya sa babaeng iyon. Kahit na matagal ko ng nahahalata, akala ko hindi na ako masasaktan, akala ko lang pala iyon. Ang sakit pala talaga! Lalo na kung kaibigan mo pa ang tinutukoy ko. Nais kong magselos, ngunit may magagawa pa ba ako? Masakit pa doon ay wala naman akong karapatan na magselos dahil hindi naman kami. At alam ko na wala ren naman iyon papatunguhan. Naisin ko man magalit sa babaeng iyon, ngunit alam ko naman na wala siyang kaalam-alam. Inosente siya. Ayoko den naman na baka masira pa ang aming pagkakaibigan dahil lang sa bagay na iyon. Sa tuwing nakikitako siya, hindi ko pa ren mapigilan ang sarili ko na maalalala muli ang mga masasayang ala-ala na namagitan sa atin. Ang iyong yakap, ang iyong kamay, ang ating pagpapalitan ng mga numero na nagsisimbolo sa ating nadarama sa isa’t isa. Siya kaya, naalala niya pa ren ang mga iyon? Naalala niya pa kaya ako? At sa tuwing naalalalako siya, binibisita ko na lamang ang mga mensahe na ipinadala niya sa akin. Mas nanaisin ko pang magkulong sa aking kuwarto. Making ng musika at doon basahin ang mga mensahe niya habang kayakap ang regalo na ibinigay niya sa akin. Luluha. Iiyak. Sana sa tuwing pagpatak ng aking mga luha ay kasabay na ang aking nadarama para sa iyo.

 Buhay nga naman ay sadyang kay lupit. Tila parang ayaw sa atin. Kung noon ay nahihirapan ako, mas nahihirapan ako ngayon. Parang unti unting nadudurog ang aking puso. Lalo na at bihira na lamang kami magkausap. Umiiwas ka na ba sa akin? Ano ba ang aking nagawa at nagkakaganyan ka? Sana pala talaga ay hindi niya na natanggap ang mensahe na iyon. Nakakapanibago. Hindi talaga ako sanay na hindi kami nagkakausap. Sa tuwing magkakausap naman kami ay parang ang lamig ng iyong mga sagot. Na parang hindi niya ako kilala. Ito ba yung sinasabi niya na ibalik sa dati? Hindi naman kami ganito dati. Hindi ba masaya kami dati kahit na hindi pa kami. Nagtatawanan, nag-aasaran at nag-uusap ng parang mga baliw na koportable sa isa’t isa. Nais ko mang sabihin na mahal na mahal ko pa ren siya, na gusto ko ulit maulit ang mga dati naming ginagawa. Kahit pa ang panggugulo niya sa aking buhok at pagpisil sa aking pisngi. Kung maibabalik ko lamang ang oras, ibabalik ko ito sa araw na pinakapinagsisihan ko at itama ang mga maling aking nagawa.

Nais ko siyang tanungin kung mahal niya pa ren ba ako. Kung naaalala niya pa kaya ako, kami. Kung naaalala niya pa kaya ang mga pangako na binitawan niya sa akin. Na kung mahihintay niya ba talaga ako. Kung ako ang tatanungin, iisa lang naman ang aking masisasagot. “Oo.” Oo mahal ko pa siya. Oo naaalala ko pa ang mga pangako niya sa akin at ganun den sa mga pangako na binitawan ko sa kanya. At oo naaalala ko pa siya.

Ngayon, lagging isinasama sa aking mga panalangin sa ating Poong Maykapal na ikaw ang nais kong makasama habang buhay.

                                                                                                            -Marmar-

<p style="margin-left:.2in;text-align:justify;text-indent:.5in"><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family:"Arial","sans-serif"">

<p style="margin-left:.2in;text-align:justify;text-indent:.5in"><span style="font-size:12.0pt;line-height:115%;font-family:"Arial","sans-serif"">ps.